In deze briefwisseling schrijven Michiel van Vugt en Julian Schouwenaars elkaar wekelijks over beleggen. Niet over markttiming of onhaalbare rendementen, maar over gedrag, keuzes en de werkelijkheid achter de cijfers. Door elkaar brieven te sturen nemen ze afstand van de waan van de dag en zoeken ze naar wat beleggers en adviseurs écht verder helpt.
Beste Michiel,
Je raakt volgens mij een belangrijk punt: veel mensen denken dat beleggen vooral ingewikkeld is vanwege markten, producten of rendementen. Terwijl de echte uitdaging vaak veel dichterbij ligt, namelijk bij onszelf.
Want inderdaad: rationeel weten de meeste mensen prima wat verstandig zou zijn. Gespreid beleggen. Lange termijn. Rust bewaren. Niet reageren op iedere beweging in de markt. Maar zodra onzekerheid voelbaar wordt, verandert de dynamiek volledig. Dan wint emotie het vaak moeiteloos van ratio.
En juist daarom geloof ik dat de rol van de adviseur de komende jaren alleen maar belangrijker wordt.
Niet omdat klanten geen informatie kunnen vinden, die informatie is overal. Maar omdat informatie zelden gedrag verandert. Klanten hebben geen tekort aan content, grafieken of analyses. Ze hebben vaak een tekort aan overzicht, vertrouwen en context.
Wat ik in de praktijk zie, is dat veel klanten beleggen nog steeds ervaren als iets “spannends” of “onzekers”. Terwijl ze tegelijkertijd dagelijks financiële keuzes maken die minstens zoveel impact hebben. Alleen voelen die vertrouwder. Een hypotheek afsluiten voor dertig jaar voelt normaal. Structureel koopkrachtverlies op spaargeld accepteren voelt veilig. Maar een portefeuille die tijdelijk beweegt, voelt direct als risico.
De taak van de adviseur
Daar zit volgens mij precies de taak van de adviseur: helpen om emoties niet leidend te laten worden in beslissingen die juist over de lange termijn gaan.
En dat begint wat mij betreft niet pas wanneer markten dalen. Goede begeleiding begint veel eerder. Bij het vooraf bespreekbaar maken van verwachtingen. Bij uitleggen dat rendement en tussentijdse onrust onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. En misschien nog belangrijker: bij het koppelen van beleggen aan concrete doelen in plaats van aan koersen.
Want zodra klanten begrijpen waarvoor ze beleggen, verandert vaak ook hun gedrag. Dan gaat het niet meer over “de beurs”, maar over eerder kunnen stoppen met werken, financiële rust voor later of vermogen opbouwen voor kinderen. Dat maakt gesprekken direct menselijker en vaak ook stabieler tijdens onrust.
Actieve begeleiding
Je vraagt hoe ver begeleiding daarin moet gaan. Ik denk eerlijk gezegd behoorlijk ver. Niet paternalistisch, maar wel actief. Juist omdat klanten tijdens stressvolle momenten vaak behoefte hebben aan iemand die overzicht bewaart wanneer zij dat zelf even niet doen.
Daarmee bedoel ik niet dat een adviseur beslissingen moet overnemen. Wel dat hij klanten helpt herinneren aan keuzes die eerder rationeel en bewust zijn gemaakt. Eigenlijk is een goede adviseur soms minder financieel expert en meer gedragscoach.
En misschien is dat ook precies waarom financieel advies rondom beleggen steeds relevanter wordt. Niet omdat producten ingewikkelder worden, maar omdat menselijk gedrag nooit verandert.
In jouw volgende brief ben ik benieuwd hoe jij kijkt naar de rolverdeling tussen adviseur en vermogensbeheerder. Want als gedrag zo’n grote rol speelt, waar ligt dan volgens jou de grens tussen begeleiden, adviseren en daadwerkelijk beheren?
Ik geef de digitale pen graag weer terug aan jou.
Fijne dag!
Julian
Elke werkdag het belangrijkste financiële nieuws in uw mailbox? Meld u gratis aan voor InFinance Daily.
