In deze briefwisseling schrijven Michiel van Vugt en Julian Schouwenaars elkaar wekelijks over beleggen. Niet over markttiming of onhaalbare rendementen, maar over gedrag, keuzes en de werkelijkheid achter de cijfers. Door elkaar brieven te sturen nemen ze afstand van de waan van de dag en zoeken ze naar wat beleggers en adviseurs écht verder helpt.
“De grootste uitdaging voor langetermijnbeleggers: niet risico accepteren, maar tijd accepteren”
Beste Julian,
Dank voor je brief. Wat mij opviel, is dat bijna alles waar we de afgelopen weken over hebben geschreven uiteindelijk op één eigenschap uitkomt: geduld.
En misschien is dat wel meteen de grootste paradox van beleggen.
Vrijwel iedere belegger begrijpt dat vermogen opbouwen tijd kost. Niemand verwacht op maandag naar de sportschool te gaan en vrijdag een marathon te kunnen lopen. Niemand plant een boom en verwacht een maand later in de schaduw te zitten. Maar zodra het over beleggen gaat, lijken we andere regels te hanteren.
We weten rationeel dat de lange termijn belangrijk is, maar emotioneel beleven we de korte termijn.
Dat maakt geduld zo lastig.
Ons brein is namelijk geprogrammeerd om aandacht te geven aan wat nú gebeurt. Een daling van vandaag voelt relevanter dan een verwachting over twintig jaar. Een krantenkop van vanochtend krijgt meer aandacht dan een financieel plan dat jarenlang zorgvuldig is opgebouwd. En precies daardoor ontstaat de verleiding om voortdurend iets te doen.
Misschien is dat wel de grootste uitdaging voor langetermijnbeleggers: niet risico accepteren, maar tijd accepteren.
Want rendement ontstaat zelden lineair. De meeste mensen stellen zich vermogensgroei voor als een redelijk gelijkmatige stijgende lijn. In werkelijkheid bestaat beleggen uit lange periodes waarin het lijkt alsof er weinig gebeurt, afgewisseld met periodes waarin veel rendement in korte tijd wordt gerealiseerd. Wie onderweg uitstapt omdat het te langzaam gaat of omdat het tijdelijk tegenzit, mist vaak juist de periode waarin het verschil wordt gemaakt.
Geduld is moeilijk verkoopbaar
Ik merk dat ook in gesprekken met klanten. Wanneer iemand begint met beleggen, is er vaak veel aandacht voor de eerste jaren. Logisch natuurlijk, want dat zijn de jaren die zichtbaar zijn. Maar juist daar schuilt een gevaar. De echte kracht van beleggen ontstaat meestal veel later. Niet door spectaculaire rendementen, maar door het samengestelde effect van rendement op rendement.
En misschien is dat wel precies waarom geduld zo moeilijk verkoopbaar is. Geduld voelt passief, terwijl het in werkelijkheid een actieve keuze is. Het betekent dat je accepteert dat je niet op ieder moment resultaat ziet. Dat je vertrouwt op een plan, ook wanneer de beloning nog niet zichtbaar is.
Daar ligt volgens mij ook een belangrijke taak voor ons als adviseurs. Niet alleen uitleggen wat de lange termijn kan opleveren, maar klanten helpen die lange termijn ook daadwerkelijk te ervaren. Door vooruitgang zichtbaar te maken. Door niet steeds te focussen op de laatste maand of het laatste kwartaal, maar op de vraag of iemand nog op koers ligt richting zijn doel.
Want uiteindelijk worden de mooiste resultaten vaak behaald door de minst spectaculaire beleggers. Niet de mensen die voortdurend handelen of voorspellingen najagen, maar degenen die lang genoeg geduld hebben om hun strategie tot zijn recht te laten komen.
En dat brengt me bij een vervolgvraag. Als er iets waar geduld voor nodig is, is het wel pensioen. Toch is dat niet iets dat mensen lekker in beweging zet. Hoe zie jij pensioen in combinatie met beleggen en vooral waarom is pensioen nog steeds zo’n vaag, oninteressant en oubollig begrip?
Ik kijk uit naar je reactie.
Hartelijke groet,
Michiel
Elke werkdag het belangrijkste financiële nieuws in uw mailbox? Meld u gratis aan voor InFinance Daily.
