Eindelijk is er weer economische groei in de eurozone. Na 1,5 jaar krimp is het bruto binnenlandse product (bbp) van de 17 eurolanden vorig kwartaal met 0,3% toegenomen. Dat is niet veel, maar volgens de populaire definitie van een recessie – twee opeenvolgende kwartalen met negatieve bbp-groei – betekent het wel dat de regio de recessie achter zich heeft gelaten. Goed nieuws! Althans als goed met de cijfers wordt gegoocheld.
Het is mogelijk dat aan de andere kant van de oceaan deze conclusie hoofdschuddend als overhaast wordt bestempeld. In de VS is het National Bureau of Economic Research (NBER) belast met het officieel bepalen wanneer de Amerikaanse economie in en uit recessie is. Daarbij wordt verder gekeken dan de ontwikkeling van het bruto binnenlands product. De NBER definieert een recessie als “a significant decline in economic activity spread across the economy, lasting more than a few months, normally visible in real GDP, real income, employment, industrial production, and wholesale-retail sales”.
Laten we voor de eurozone eens kijken of deze indicatoren zijn ?uitgebodemd’. Het bbp is dus weer toegenomen, zo ook de industriële productie (zie figuur). De afzet in de detailhandel lijkt ook aan te trekken, maar de banen en inkomens lijken nog niet definitief het dal voorbij. 3 uit 5 is mooi, maar vanwege de zwaarwegende arbeidsmarktcijfers kan volgens de NBER-methode de eurozone best nog in recessie zijn. Wat een domper.
Een nadeel van de ‘Amerikaanse methode’ is dat het vaststellen van een definitief einde van de recessie soms lang – tot wel een jaar – op zich kan laten wachten. Dat komt doordat er veel waarde wordt gehecht aan de arbeidsmarkt, die soms flink achterloopt op de economische activiteit. Dus doen we het voor nu maar met de populaire definitie voor een recessie: groei na twee kwartalen krimp = einde recessie. Dat is eigenlijk ook veel leuker nieuws.
Elke werkdag het belangrijkste financiële nieuws in uw mailbox? Meld u gratis aan voor InFinance Daily.
