Financieel planner Artur Stadhouders maakte bezwaar tegen de tussentijdse polismutatie van zijn eigen beroepsaansprakelijkheidsverzekering door verzekeraar HDI. HDI draaide de wijziging vervolgens terug, maar wil de polis nu niet meer verlengen. Wat zegt deze HDI-casus over klachten, contractvrijheid en vertrouwen?
In de zakelijke verzekeringspraktijk botsen juridische correctheid en relationeel vertrouwen soms op ongemakkelijke wijze. Een recente ervaring met verzekeraar HDI laat zien hoe dun die scheidslijn kan zijn — en roept vragen op over de positie van de kritische klant.
Binnen een lopend meerjarig verzekeringscontract voerde HDI een tussentijdse polismutatie door, waarbij zowel de verzekerde bedragen als de premie aanzienlijk werden verhoogd. De wijziging werd bovendien deels met terugwerkende kracht toegepast. Als onderbouwing verwees de verzekeraar naar aangescherpte wet- en regelgeving.
Het betrof mijn eigen beroepsaansprakelijkheidsverzekering als financieel adviseur. Ik maakte bezwaar. Niet tegen het bestaan van wettelijke minimumvereisten als zodanig, maar tegen de wijze waarop deze aanpassing eenzijdig, zonder transparante onderbouwing en binnen een lopend contract werd doorgevoerd. Zeker bij een meerjarige zakelijke verzekering is voorspelbaarheid van premie en dekking essentieel — ook voor adviseurs en intermediairs zoals ik.
Na behandeling van mijn klacht draaide HDI de wijziging terug. De verzekeraar kon niet overtuigend aantonen dat de mutatie contractueel afdwingbaar was. Daarmee leek de kwestie afgedaan.
Geen verlenging
Toch volgde kort daarna een nieuw besluit. HDI liet weten de polis bij contractvervaldatum niet te zullen verlengen. Als reden werd aangevoerd dat het wederzijds vertrouwen door een fundamenteel verschil van inzicht zou zijn geschaad. Formeel is die keuze verdedigbaar. In zakelijke relaties bestaat contractsvrijheid en is een verzekeraar niet verplicht tot verlenging. Tegelijkertijd schuurt de volgorde van gebeurtenissen. Het verschil van inzicht waarnaar wordt verwezen, bleek immers terecht: ik kreeg inhoudelijk gelijk.
In 2025 deed HDI mij vervolgens een nieuw voorstel voor de looptijd vanaf 2026. Daarin werden exact dezelfde wijzigingen alsnog doorgevoerd: hogere verzekerde bedragen, aangepaste voorwaarden en een significante premieverhoging. Transparantie over de premieopbouw werd opnieuw niet gegeven. Ook bij volledige instemming bleef de eerder aangekondigde opzegging per 2027 onverkort van kracht.
Hoe veilig is het om bezwaar te maken als ondernemer?
Deze gang van zaken roept bredere vragen op over het functioneren van klachtenprocedures in de zakelijke verzekeringsmarkt. Wat betekent het voor professionele tegenspraak als een gegronde klacht alsnog leidt tot beëindiging van de relatie? Hoe verhoudt contractsvrijheid zich tot het stimuleren van zorgvuldige, kritische dialoog? En welk signaal gaat hiervan uit naar adviseurs en intermediairs die geacht worden kritisch te zijn op proportionaliteit en onderbouwing?
Van belang is daarbij dat zakelijke verzekeringnemers, waaronder ikzelf, geen toegang hebben tot het Kifid. De klachtenprocedure speelde zich volledig intern bij de verzekeraar af. Juist in dat licht is de vraag relevant hoe veilig het is om als ondernemer of intermediair bezwaar te maken tegen tussentijdse polismutaties.
Klachtenmechanismen zijn bedoeld om fouten te corrigeren en vertrouwen te herstellen. Wanneer correct gebruik ervan leidt tot uitsluiting, ontstaat een afschrikwekkend effect. Dat raakt niet alleen deze ene casus, maar het bredere vertrouwen in de verzekeringsmarkt.
De HDI-casus laat zien dat juridische juistheid alleen niet voldoende is. Zorgvuldigheid, proportionaliteit en het kunnen verdragen van terechte kritiek zijn minstens zo bepalend voor duurzaam verzekeraarschap.
Elke werkdag het belangrijkste financiële nieuws in uw mailbox? Meld u gratis aan voor InFinance Daily.
